Κριτικές - Σχόλια αναγνωστών 

 
(Για το βιβλίο "θυμάμαι τα πάντα")
 
Είναι ένα βιβλίο εξαιρετικά γραμμένο που σε μαγεύει πραγματικά από την πρώτη σελίδα. Το ξεκίνησα και το τελείωσα σε μια μέρα γιατί δε γινόταν διαφορετικά, ήθελα να μάθω, να απολαύσω αυτό το όμορφο ταξίδι που θέλησε να μου προσφέρει η συγγραφέας του.

Πρόκειται για την ιστορία ενός άντρα που αναπολεί τη ζωή του για να μη ξεχάσει και ταυτόχρονα μας μαθαίνει την ιστορία της Ελλάδας. Μας θυμίζει-διδάσκει την ομορφιά που περικλείει μέσα του ο Άνθρωπός που, μεταξύ απλών πραγμάτων, είναι το ήθος και η αγάπη για τον εαυτό μας και τον συνάνθρωπο.

Είναι το καλύτερο βιβλίο που διάβασα φέτος και ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ. Μπράβο στη συγγραφέα και είμαι σίγουρος πως έχει να μας χαρίσει υπέροχα πονήματα στο μέλλον. 
 
 
 
Πάνος Τουρλής - Βιβλιοκριτικός 
(Για το βιβλίο "Θυμάμαι τα πάντα")

Όταν έχεις πολλές ιστορίες στο μυαλό σου να αφηγηθείς, πρέπει να έχεις κι ένα ταλέντο για να κρατήσεις το ενδιαφέρον του αναγνώστη σου. Για το λόγο αυτόν, επικροτώ τη Ζανέτα Κουτσάκη και την εμπιστεύομαι απόλυτα! Έχοντας στο μυαλό της και κυρίως στην καρδιά της της αφηγήσεις του παππού της καταφέρνει να τις βάλει σε μια τάξη και σε μια σειρά και να μας παραδώσει ένα λογοτεχνικό διαμαντάκι, γεμάτο εικόνες, συναισθήματα, μυρωδιές, περιπέτειες!

Ο παππούς της συγγραφέως, Σπύρος Αρβανιτάκης, γεννήθηκε το 1928 στη Χίο από πρόσφυγες γονείς και η ταλαντούχα κόρη του μας αφηγείται με τον δικό της, λυρικό τρόπο, τις περιπέτειές του ως την Κρήτη, όπου γνώρισε τη μέλλουσα γυναίκα του και ως σήμερα, που οι αναμνήσεις είναι ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσει την περιπέτεια υγείας που τον τυραννά. Δεν είναι μια απλή μυθιστορηματική βιογραφία ή ένα αφήγημα αλλά μια διεισδυτική ματιά στις δύσκολες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας (Δεκεμβριανά, Εμφύλιος, Δικτατορία 1967) από έναν άντρα που έζησε τα πάντα από τη θέση του χωροφύλακα. 

Η συγγραφέας κατάφερε να μπει για τα καλά στην αντρική ψυχοσύνθεση και να τοποθετήσει σωστά τα αίτια και τα αιτιατά των όσων πέρασε ο παππούς της, να τον βάλει στο πιο ψηλό ράφι της ζωής της αλλά να μην επηρεαστεί από αυτό. Τον δείχνει άνθρωπο με αδυναμίες, επιθυμίες, εγωισμό και ισχυρή αγαπη για την πατρίδα του. Δεν τον εξωραΐζει, τον πλάθει όπως ήταν, άνθρωπος με ελαττώματα και προτερήματα. Πολύ καλή η γραφή, πολύ ωραίες εικόνες, πολύ έντονα συναισθήματα. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν οικογενειακές φωτογραφίες από την προσωπική συλλογή της γράφουσας κι ένας συγκινητικός επίλογος καρδιάς! Κι όλα αυτά δυστυχώς παραδομένα στην ελλιπή φιλολογική επιμέλεια και στην κακή επιλογή γραμματοσειράς των εκδόσεων Bookstars. Το περιεχόμενο πάντως μετράει και αξίζει πραγματικά να το διαβάσουν όλοι!

 

Σοφία Κραββαρίτη - Συγγραφέας 
(Για το βιβλίο "Αναμνήσεις με άρωμα espresso")
 

Μια γυναίκα που μεγαλώνει σε ίδρυμα, ψάχνοντας απαντήσεις για τους λόγους που ανάγκασαν την μητέρα της να κάνει κάτι τέτοιο. Βγαίνοντας από το ίδρυμα, η μοίρα την περιμένει στην γωνία για να παίξουν το πιο άσχημο παιχνίδι. 
Πριν προλάβει να πάρει απαντήσεις, βάζει το παιδί της στο ίδιο ίδρυμα. Ποιος είναι ο λόγος που την ωθεί να κάνει αυτό που ορκιζόταν ότι δεν θα έκανε ποτέ στο δικό της παιδί; Πόσο εύκολα μπορεί να φτάσει κάποιος στην απόλυτη εξαθλίωση; 
Σκοπός της ζωής της γίνεται να το πάρει πίσω και θα κάνει τα πάντα για να τα καταφέρει. Η ζωή όμως αποφασίζει να της δείξει ποιος κάνει κουμάντο...

Το βιβλίο της Ζανέτα Κουτσάκη με συγκίνησε και μ' έκανε να σκεφτώ. Η ζωή δεν είναι σπαρμένη με ροδοπέταλα και κάποιοι περπατάνε στα αγκάθια. Κάτι που σε εμάς φαίνεται ασήμαντο, σε κάποιους άλλους μπορεί ν' αλλάξει ολόκληρη την ζωή τους. Όταν κάποιος έχει χάσει τα πάντα, μπορούμε να του δώσουμε τουλάχιστον το χέρι μας για να μπορέσει να κρατήσει την ελπίδα του και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αν κοιτάξουμε γύρω μας, αν εστιάσουμε σε αυτά που πρέπει, ίσως ν' αναρωτιούνται λιγότερα παιδιά γιατί... Ίσως κάποιοι άνθρωποι να μετρούν λιγότερες πληγές... 
Ένα βιβλίο για την ζωή... Ένα βιβλίο κραυγή. Η κραυγή μιας απελπισμένης μάνας που το μόνο που θέλει είναι το παιδί της. Είναι η κραυγή της κάθε γυναίκας που πέφτει κάτω και ψάχνει από κάπου να πιαστεί και να σηκωθεί. Μην την αγνοήσετε. Ίσως αυτά που θα δώσετε να είναι πολύ περισσότερα από όσα εσείς νομίζετε...

Ένα βιβλίο γεμάτο ευαισθησία που μας δείχνει ότι ίσως τελικά να μην χάνονται όλα. Εκτός από τα χαμένα χρόνια... Αυτά δεν ξαναγυρνάνε..

 

Τριαντάφυλλος Α' Ψαραδάκος

(Για το διήγημα "Βαρύ φορτίο")

Σε αυτό το διήγημα που διάβασα με περισσή προσοχή,πρωτίστως αυτό που αναγνωρίζω στην Ζανετα,είναι ο άρτιος συγγραφικός γραπτός λόγος,καθώς και ο ορθός τρόπος της σειράς που προοδευτικά εκτιλισσονται τα γεγονότα,όσο και οι εναλλαγές των εποχών του πρωταγωνιστή της ιστορίας..Το ουσιαστικοτερο πιστεύω ότι είναι το μήνυμα που βγαίνει προς τα έξω,κάτι που για έμενα κάνει την Ζανετα έναν δημιουργό που ξεφεύγει κατά πολύ από τα συνήθης καλούπια..Ένα εξαίρετο διήγημα ζωής που όλοι μας οφείλουμε να διαβάσουμε!!Τα συγχαρητήρια μου αξιαγάπητη Ζανετα

 

 

Φώτης Λαζάρου - Ηθοποιός

(Για το διήγημα "βαρύ φορτίο")
 
Ζανέτα για ακόμη μία φορά θέλω να σε συγχαρώ για τον τρόπο που γράφεις.Απενοχοποιημένη,μεστή και ποιητική μαζί.Καίρια και διεισδυτική,βρίσκεις πάντα τον τρόπο να εισχωρείς στην ψυχή του αναγνώστη,και να του μεταφέρεις μυρωδιές και πλούσια συναισθήματα,άλλοτε χαράς και άλλοτε γλυκιάς θλίψης.Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι που σε κάνει τόσο ιδιαίτερη συγγραφέα.Πρέπει να σε μάθει κι άλλος κόσμος.Κάθε φορά που σε διαβάζω ανακαλύπτω και κάτι καινούργιο για τον εαυτό μου.Σ’ευχαριστώ!Σ’ευχαριστούμε!
 
 
Τάσος Κάρτας - Συγγραφέας 

(Για το διήγημα "βαρύ φορτίο")

Βαρύ φορτίο ο… φαύλος (;) κύκλος της ζωής που η αόριστη επανάληψη της περιπέτειας του είναι η ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ της κάθε ύπαρξης. Εκμεταλλεύεται άριστα η ιστορία σου αυτή την αλήθεια και με λόγο ευθύβολο και γλαφυρό δημιουργεί όλες εκείνες τις προϋποθέσεις που, παρόλη τη συντομία, γεννούν τον «έλεο και το φόβο», τη συμπάθεια για τον ήρωα και το φόβο για το τέλος του, το οποίο όμως φέρνει την αναμενόμενη κάθαρση! Έτσι, η ανακούφιση που νιώθει ο αναγνώστης ολοκληρώνοντας την ανάγνωση είναι η επιβράβευσή του για την ανάγνωση του ωραίου διηγήματος!!!

 
Μαρία Πρινάρη-Καρκαβατσάκη
 
(Για το βιβλίο "Θυμάμαι τα πάντα")

ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!!!!
Η πρωτη μου συναντηση με τη γραφη της Ζανετας και νομιζω οτι θα ειναι καθοριστικη. Ξερω πως θελω οπωσδηποτε να διαβασω και τα προηγουμενα βιβλια της αλλα και καθε επομενο! Τι ωραια γραφη, ζωντανη, κατανοητη, οχι απλοϊκή αλλά απλη ομως τοσο οσο χρειαζεται για να μην σε κουραζει. Εικονες ολοζωντανες απλωθηκαν μπροστα στα ματια μου καθως το διαβαζα και ενιωσα ολα τα συναισθηματα των ηρωων του και τα ασχημα και τα ομορφα! Ενα μεγαλο κομματι της νεοτερης ιστοριας μας ξεδιπλωθηκε μεσα σε λιγες σελιδες, χωρις ασκοπες φλυαριες, καθως ο παππους της Ζανετας θυμαται τη ζωη του! Αυτο θα πει καλο βιβλιο! Να εχει το ιδιο ενδιαφερον απο την πρωτη ως την τελευταια σελιδα του, να σε κανει να ζεις την καθε στιγμη που περιγραφει, να το αγαπας! Συγχαρητηρια Ζανετα, καλη συνεχεια!

 

 Ρέα Καλογερογιάννη 

(Για το βιβλίο "Αναμνήσεις με άρωμα espresso")
Η εντύπωση που σου δίνει διαβάζοντας τις πρώτες σελίδες είναι μιας γυναίκας μοναχικής που προσμονεί να δει τον αγαπημένο της να περνά τη πόρτα ανυπομονώντας να πιεί μαζί του ένα καφέ. Μια εικόνα στενάχωρη που σου προκαλεί συμπάθεια απέναντι σε αυτή την γυναίκα που δείχνει να αγωνιά και να αποζητάει απελπισμένα την παρέα του. Η πραγματικότητα διαφορετική, η πρωταγωνίστρια ανυπομονεί να δει και να "αδειάσει" το μέσα της σε έναν άνθρωπο που μόνο άγνωστος για εκείνη δεν είναι. Μια ιστορία τόσο αληθινή που διαρκώς σου τονίζει τα λάθη της ζωής μας που καμιά φορά αποβαίνουν μοιραία, λάθη που κάνει η καρδιά και λάθος αποφάσεις που στοιχίζουν ακριβά. Μια μητέρα που αναγκάζεται να στερηθεί το παιδί της και μια ζωή να παλεύει για εκείνο. Θυσία, μια λέξη που βλέπουμε συχνά να επαναλαμβάνεται μέσα από τις πράξεις της και τη λιγοστή χαρά της να διάδεχεται ενα ακόμα χτύπημα της μοίρας ως τιμωρία για εκείνη. Παιχνίδια της ζωής, παιχνίδια που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν η μοίρα μας τελικά είναι γραμμένη από την πρώτη μέρα της γέννησής μας ή την καθορίζουν οι αποφάσεις και οι πράξεις μας...Τρόπος γραφής εξαιρετικός από την Ζανέτα Κουτσάκη, σε τραβάει από την πρώτη κιόλας σελίδα, σε μαγεύει, σε κερδίζει! Έντονα συναισθήματα αγγίζουν την ψυχή σου μέσα από την αφήγηση της πρωταγωνίστριας. Ευχαριστώ για το όμορφο αυτό ταξίδι φίλη μου!